دست که دردست های گرم وبی آلایش تو ولب که برسرخی گل گون گونه های تو می گذارم،می ترسم...می ترسم که فقط خواب باشد!...می ترسم که فردامثل یک بیداری ازراه برسد و سرت برشانه ام نباشد...می ترسم برای همیشه ازکنارم رفته باشی،همان گونه نرم وبی تکلف، که روزی آمدی... امروز اگرخواب نباشم،بی شک خوشبخت ترینم...خوشبخت وعاشق واین گونه سبک بال دررنگین کمانی ازشادمانی ...تورا می خواهم وازتو چیزی نمی خواهم ویادنگاه پری گونه ی تو ،یک عمربه من سرخوشی می بخشد...باتو احساس قدرت می کنم...احساسی خداگونه...حس بی نظیری که کسی را دوست داشته باشی وباتوباشد وتواورادربندنکشی وازاوهیچ نخواهی...هیچ